Archive for the ‘İngilizce Oyunlar’ Category

indirBugün de birazcık ortalığı kızıştıracak, adrenalin arttıracak bir yarışma paylaşacağım sizlerle. Hedef yaşımız yine 9-10. ya da 11.

Peki ne yapacağız?  Çeviri yapacağız!

Yaş grubu ve malum eğitim modelleri neticesinde öğrenciler yazıya ve doğal olarak görsele daha çok ilgi duyuyorlar. Tabi içinde bulundukları dönem itibariyle de somut ve görsel onlar için önemli bunu biliyoruz ama gelişmesi gereken bir diğer özellik de işitme duyusu. daha doğrusu özellikle yabancı dil öğrenirken yapılması gereken en önemli işlerden birisi kulak aşinalığı kazanmak. bunu da tabi sürekli deftere yazı yazarak yada sınav olarak kazanamıyor bu yaş grubu. Bu nedenle bu çeviri oyunu hem kulak aşinalığı kazandırıyor hem de onları üretime geçiriyor.

bu oyunu oynarken ki çoğu zaman ilk seferde öğrencilerden şöyle bir istek geliyor: “Öğretmenim bir kenara not alsak olmaz mı?”

Cevabımız kesinlikle “HAYIR” olmalı sevgili meslektaşlarım :)                                                                                     

Takım olarak çeviri yapma oyunu da hem öğretici hem de zihin geliştirici bir oyundur. Önceki derslerde ya da o derste öğrenilen konuyla ilgili cümleler kurmak ve çeviriler yapabilmek için sınıf iki takıma ayrılır. Öncelikle her iki takım da kendilerine İngilizce bir isim verirler.Öğretmen burada lider konumundadır ve cümleleri veren kişidir. Öğrenciler bu oyunu oynarlarken herhangi bir şekilde not almak kitaba bakmak vs yasaktır sadece duyarak yapılması gereken bir çalışmadır.

Öğretmen, öğrenciler hazır olduğunda önce kolaydan başlayarak cümleler söyler. Mesela eğer “have got-has got” konusu öğrenildiyse bu konudan yola çıkarak olumlu, olumsuz ve soru cümlesi örnekleri verilebilir. Cümle söylenir belirli bir süre beklenir ve cevap alınır. Doğruysa tahtaya 10 puan yazılır.

Oyun bu şekilde devam eder. Önceden de belirttiğim gibi her takımın belli bir süresi vardır ve bu süre içerisinde ortak bir karar verip cevabı söylemezse oyun hakkı diğer gruba geçer ve diğer grup bu soruya doğru cevap verirse puanı kazanır. Oyun bu şekilde devam eder, burada önemli olan çok kolay cümleler değil öğrencileri düşündürecek ve onların kelime dağarcığını geliştirecek cümle yapılarıyla oyunu ilerletmektir. Aslında kolaydan zora doğru gidilmesi bu oyun için daha akıllıcadır çünkü oyunun heyecanıyla öğrenciler kolaydan zora doğru gidildiğinin farkına varmadan zihinlerini bu doğrultuda geliştirebilirler.

Tabi oyunun amacı bir grup kazansın diğeri kaybetsin beter olsun değildir. Bunu da öğrencilere hissettirmemek lazımr. Oyunda kazananları hep birlikte tebrik etmek ve oyundan keyif alındığını belirtmek gerekir.

İyi eğlenceler :)

Görsel

Merhabalar :)

Gönül ister her oynadığımız, her oluşturduğumuz, yeniden yapılandırdığımız oyunu paylaşabilsem sizlerle. 

Genel olarak ilköğretim öğrencileri ile çalıştığım için bu yaş grubuna hitap eden oyunlar paylaşıyorum.Sizler de gönül rahatlığıyla 3-4 ve 5. sınıflarla uygulayabilirsiniz. Zaten belli bir süre geçtikten sonra öğrenciler aralarında da popüler olan oyunlar ortaya çıkıyor ve onlar kendi aralarında öyle güzel rol dağılımı yapıp, görev bölüştürüyorlar ki biz öğretmenlere sadece bunu seyre dalıp keyfini çıkarmak kalıyor.

Eğer yeni bir sınıfla eğitime başladıysanız en keyifli dönemdesiniz demektir. Bir sürü bilinmezliğin olduğu yerde oynanan oyunlar inanın çok daha keyifli oluyor. En basitinden yoklama almak bile. Nasıl mı?

Yeni oyunumuzun adı “attendancy game” 

Oyun ilk bizimle yani öğretmenlerle başlıyor, ilk söz bizim ağzımızdan çıkıyor. “I am here but Zeynep is absent!” diye başlıyoruz oyunumuza. Tabi bir gariplik olacak ya oyunda, Zeynep halbuki sınıfta! O zaman zeynep hemen söz alıyor ve “ne demek ben yokum ben paşalar gibi buradayım” ı  ifade etmek için; “I am here but Mert is absent!” diyerek hemen lafı çeviriyor topu başka bir arkadaşına atıveriyor. Bunu duyan Mert hemen oturduğu yerde dikkat kesilip “yoo I am here kim demiş yokum diye” diyerek hemen sazı eline alıyor. Attendancy oyunumuz bu şekilde devam ediyor ve inanılmaz bir dikkat oyununa dönüşüveriyor bu basit oyunumuz. 

Oyun oynarken tabi yoklama da alınıveriyor ve klasik eğitim modelindeki gibi “Çocuklar yoklama alıyorum susun bakiiim” cümlesine gerek kalmıyor, hem öğrenciler birbirlerinin isimlerini söylerken birbirlerini de dikkate alıyorlar bu da onların sınıf içerisindeki farkındalıklarına çok katkı sağlıyor. Aynı zamanda yine klasik eğitim modelindeki öğretmen merkezcilik yerini öğrenci merkezli bir yaklaşıma bırakıyor. 

Görsel

Bir kez buna alışınca siz unutsanız dahi sınıf kendi yoklamasını kendi almayı unutmuyor hem de derse çok güzel, enerjik ve mutlu bir başlangıç yapılmış oluyor.

Şimdiden iyi eğlenceler :)

Yine uzun zaman olmuş yazmayalı. O zaman hemen iş başına.

Öğrencilerle birlikte keşfettiğimiz bir oyunu paylaşmak istiyorum. Büyükler bile keyif alıyor bu oyundan. Nasıl mı?

Öncelikle oyun alanımızda U şeklinde oturuyoruz, içimizden bir gönüllü diğer arkadaşlarımızın karşısına geçiyor. o artık bizim televizyonda izlediğimiz solistimiz oluyor. Başlıyor İngilizce bir şarkıyı söylemeye, ama bir türlü şarkıyı tamamlayamıyor, ya sesi kısılıyor ya sesinin yüksekliğini kontrol edemiyor, ya yavaş söylüyor, ya hızlı söylüyor ya da uzaktan kumandayla kapatılıyor (!) , ya da şarkısını yarıda kesip başka bir şarkı söylemeye başlıyor. Nasıl mı?

Oyun unsurlarımızdan bir tanesi elimize aldığımız hayali kumandalar. Kumandamızın birden fazla özelliği var. Bir tuşa basıp stop dediğimizde ve elimiz ile dur işareti yaptığımızda  kumanda ekranı kapatıyor ve aynı tuşa tekrar basınca açıyor. Başka bir tuş kanalı hızlandırıyor, bir diğer tuş ise yavaşlatıyor. Daha bitmedi, bir tuş sesi açarken başka bir tuş da sesi kısıyor. Bunları yaparken vücut dilimizi kullanmamız gerekiyor. Örneğin ses kısma tuşuna basıldığında ellerimizi belirli aralıkta açıp yavaşça kapatıyoruz, sesi açmak istediğimizde tuşa basınca da belirli aralıkta karşılıklı tuttuğumuz ellerimizi kocaman açıyoruz. solistimizin şarkıyı değiştirmesini istiyorsak da elimizde otostop işareti yapıyoruz. Aslında kumandamızın kullanışını manüel hale getiriyoruz. bunun gibi beden dilimizi kullanarak belirlediğimiz hareketlerimizi oyuna uyguluyoruz.  (beden dili işaretleri olarak siz kendi belirlediğiniz işaretlerinizi kullanabilirsiniz.)

Solistimiz ekranlara geldi, hepimiz onu izliyoruz. Başlıyor büyük bir hevesle şarkısını söylemeye. Tam o sırada izleyicilerin ilk sırasında oturan kişi elindeki kumandayla sesi kıs işareti veriveriyor. Bunu gören solistimiz şarkısını daha kısık sesle söylemeye devam ediyor.

Tam kısık sesle şarkısını söylemeye devam ettiği sıra bir diğer izleyici elindeki kumandasıyla şarkıyı hızlandır işareti veriyor, bu kez de kısık sesle söylenen şarkı oluyor size ağır çekim bir şarkı. Tam o sırada sıradaki izleyici bir anda stop tuşuna basıyor ve zaten yavaş ve kısık sesli olan şarkı bir anda bitiveriyor. Televizyon kapanıyor. Buna dayanamayan başka bir izleyici televizyonu tekrar açıyor ve soliste kumandasıyla otostop işareti yapıyor. Bu kez de zaten ekranlara yeni geri dönen solist söylediği şarkısını değiştirip başka şarkı söylemek zorunda kalıyor.

Derken tüm izleyiciler kendi isteklerine göre kumandalarını yönlendiriyorlar. Solistimiz duruma çok sinirlense de yapacak bir şey olmadığı için söylenilenlere boyun eğmek zorunda kalıyor.

Bir uyarı: Bu oyun mevcut kahkaha sesleri yüzünden geçici duyma bozukluğuna yol açabilir, benden söylemesi :)

İyi eğlenceler..

english-is-fun (1)Yaz geldi, okullar kapandı, karneler alındı..

Kimilerine göre deniz, kum, güneş olan bu dönem kimilerine göre ise Matematik, İngilizce, Yüzme şeklinde oluyor. Okul dönemine hazır bir şekilde girmek isteyen veliler okullar kapanır kapanmaz kurs, dershane, kulüp ve yaz okulu arayışlarına giriyorlar. Tabi bu durumdan en mutsuz olanlar yine öğrenciler ama onlar da yorucu bir geleceğin onları beklediğini bildiklerinden bu geçici yaz programlarına “hayır” diyemiyorlar.

Peki bu noktada biz eğitimcilere ne gibi görevler düşüyor?

Öncelikle yazın verdiği rehaveti avantaja çevirmeyi bilmemiz gerekiyor. Aslında bu dönem öğrencilerin eğitimlerinden en fazla verim aldıkları da bir zaman dilimi. Ne de olsa yaz programları okul dönemi kadar ağır olmuyor ve okulun kendisi olmadığı için de psikolojik açıdan öğrenciler öğrenmeye daha açık bir halde oluyorlar. İşte bu noktada bunu avantaja çevirmek bizim elimizde. bunu da sadece alınan dersleri eğlenceli bir hale dönüştürürsek başarabiliriz.

Bununla ilgili çok etkili olduğunu düşündüğüm bir örnek paylaşacağım sizlerle.

Etkili bir İletişim Çalışması

portakal01

Eğitim günlerinin ilk günü genellikle en sıkıcı gün olarak bilinir. Ancak ne hikmetse bizim gruplarımızda bu hiç yaşanmaz, bunu sağlayan şey ise oyun yönünden birazcık fazla zengin olmamız sanırım.

Yine bir ilk gün.

Yaş grubu 8-9

Birbirleriyle hiç tanışmamış olan öğrenciler oyun alanına alınır. Öğretmen her öğrencinin eline küçük bir not kağıdı verir. Not kağıtlarının arkasında birer isim yazmaktadır. Bu isim de o an belki yanındaki belki karşısındaki arkadaşının ismidir (sürpriz). öğrencilere kağıtta yazan isimleri hiçbir şekilde sesli söylememeleri söylenir. Gönüllü bir öğrenci ile veya öğretmenin seçtiği bir kişi ile oyun başlar. Tabi öncesinde öğretmen kendisi bir örnek yapmak durumundadır. oyun net bir şekilde anlatılır ve oyun başlar.

Örnek isimler vererek oyunu detaylandırmak istiyorum.

Zeynep elindeki kağıtta Yiğit yazdığını görür ama Yiğit’in kim olduğunu tanımamaktadır. gözlerine baktığı arkadaşlarının bir tanesini seçer ve ona bakarak “You are Yiğit” der. Söylediği kişi Yiğit ise “Yes” cevabı verilir ve bu iki öğrenci tokalaşır. tokalaşırken de birbirlerine “Hello” derler. Artık tanışmışlardır. ama eğer o kişi Yiğit değil ise, “No” cevabı gelir, bu durumda da Zeynep başka bir arkadaşını seçmek için düşünmeye başlar. Oyun bu şekilde bir tur oynanır. Şimdiden öğrenciler birbirlerinin isimlerini akıllarında tutmaya başlarlar bile.

Oyunun ikinci turunda ( ki bu öğrencilerde sıkılma belirtileri olduğunda başlar) öğrenciler oyun alanı içerisinde karışık bir şekilde yürürler ve ellerindeki kağıtları karışık bir şekilde değiştirirler. Öğretmen stop dediğinde tekrar çemberdeki yerlerini alırlar. Ellerde tutulan kağıtlar tekrar bir önceki turdaki gibi ismi tahmin edilen öğrenciye bakarak başlar. Yine isimler üzerinden gideceğim, Zeynep elindeki kağıtta bu kez “Sude” ismini görür. Acaba kimdir Sude, yerler de değişince bu iş iyice karmaşık hale gelmiştir. Zeynep tahmin yürüttüğü bir arkadaşına önce kendisini tanıtarak “My name is zeynep” der ve daha sonra parmağıyla işaret ederek  “You are Sude” diye devam eder. Eğer doğru kişiyse “Yes” cevabını alır. Sonra da tokalaşıp birbirlerine “Nice to meet you” derler. eğer yanlış kişiyse zaten bir kahkaha yükselir ve acaba kim arayışları devam eder.Oyunun ikinci turu da uygun zamanda sonlandırılır.

Sıra gelmiştir oyunun son turuna. oyun alanında orta kısımda minderler kenarlara konularak bir gizli bölme yapılır. gönüllü bir öğrenci oraya geçer. oraya geçen artık olağanüstü güçlere sahiptir ve bir anda herkesi buzdan heykellere dönüştürür. buzdan heykeller tek bir şekilde çözülebilmektedir, ortadaki öğrenci istediği zaman. ortaya geçen öğrenci ismini söylemek istediği bir arkadaşının adını söyleyerek “You are Sude” kalıbını kullanır ve artık Sude çözülmüştür. O halde Sude artık gizli bölmeye gelir ve gücü o eline alır. O da tıpkı biraz önce arkadaşının ona yaptığı gibi istediği bir arkadaşını sihirli sözcükleri söyleyerek çözer.

Oyun herkes çözülene kadar devam eder.

Süre olarak yaklaşık 40 dk süren bu oyun özellikle eğitimin ilk günü için ideal bir isim ve iletişim çalışması olarak uygulanabilir. Zamanın nasıl geçtiğini anlayamayan öğrencilerin yüzlerindeki gülümseme de bize hediye olarak kalır.

Mutlu Dersler… :)

 

ImageYaklaşık 1 ay önce ilköğretim öğrencileri ile uyguladığım yaz okulu programı kapsamında yaratıcı dramadan da yararlanarak bir İngilizce programı oluşturdum. Bu programı oluştururken mevcut ders programı bu sıcak günlerde dersleri daha fazla işkence haline getirmesin diye bolca oyunlu eğlenceli bir program oluşturmaya çalıştım.

Gel gelelim yine yönler (directions) konusuna geldik. halihazırda okulda defterlerine bilmem kaç kez “turn back, turn right, turn left..” yazan sevgili öğrencilerime bir iyilik yaptım ve onlardan kağıt, kalem, defter gibi materyalleri etraftan uzaklaştırmalarını istedim.

 

Halı kaplı sınıfımızda öğrencilerim duvar kenarlarına oturdular, o sırada ben ne yapacağımızı anlattım ve onların da fikirlerini aldım.

Önce sınıfımızın tamamını bir harita yaptık, isteyenler kendi evlerinin civarını isteyenler başka mekanları hayal ettiler ve gözlerinde canlandırdılar. sonra bir gönüllü sınıf kapısının yanında ayakta yerini aldı. İlk önce bize nereyi tarif edeceğini anlattı ve biz de sonradan onu izlemeye koyulduk.

Örnek vermek gerekirse, bir öğrencim evinden başladı ve önce okuluna sonra da annesinin iş yerine gitti ve akşam olunca da evine tekrar geri döndü. tüm bu mekanları anlatırken yolda hangi binaların yada belirleyici özelliği olan nerelerin olduğunu da geçerken bize anlattı. Onun gözünün önüne getirdiği haritayı ve ev-okul-iş yeri- ev dörtgeninin nasıl olduğunu biz bile anladık. Evi ile okulunun yakın olduğunu ama annesinin iş yeri için biraz fazla yol gitmesi gerektiğini yada sağa sola dönüşlerin nerelerde olduğunu çok net gördük.

Sırasıyla tüm öğrencilerim haritalarının başına geçtiler ve her nereye gidiyorlarsa yada gözlerinde her neresinin haritası canlanıyorsa bana ve sınıf arkadaşlarına orayı tarif ettiler.

Gerçekten hem eğlenceli hem de öğretici olan bu etkinlikte aslında düş gücümüzün sınırları nasıl ortadan kaybettiğini, önemli olanın belirlenen çizgiler değil zihnimizde oluşan çizgiler olduğunu bize gösterdi.

Image

Tabi tüm öğrencilerim haritalarını anlattıktan sonra aynı şeyi benim de yapmamı istediler. Tabi ben onlara göre biraz fazla mekan değiştirdiğim için ilk başta nereye gitsem diye baya düşündüm ve haritamda bir oraya bir buraya gidip geldim, en son aklımda kalan kocaman ağızlar ve kahkaha sesleriydi :)

Tüm öğrencilerime teşekkür ediyorum..

 

 

Meyve sepeti..bu oyunun ismini söylediğim zaman bile iştahım kabarıyor. Gözümün önüne çeşit çeşit meyveler geliyor :)

Bu güzelliği bir oyun haline getirmiş yaratıcı drama. Hem de öyle lezzetli bir oyun ki, oynamaktan bıkmıyoruz, tadı damağımızda kalıyor.

Ben de her yaş grubuyla rahatlıkla oynanabilen bu oyunu İngilizce oynamanın da eğlenceli olacağını düşündüm ve sizlerle paylaşmak istedim.

Oyunumuz mevcut katılımcı sayısına göre (örneğin 16 kişi diyelim) mümkün olduğunca eşit gruplara ayrılarak oynanıyor.  4 farklı grupla oynamaya karar verdiysek öncelikle mekanımızda  4 farklı yere yer belirleyici minderler koyuyoruz. Minder yoksa herhangi bir nesneyle de (genişçe bir kağıt veya bir naylon poşet vb.) yerleri belirliyoruz. 4 farklı minderi birbirine eşit uzaklıklarda yere yerleştirdikten sonra 4 farklı meyve ismi söylüyoruz ve herkes istediği meyve oluyor. Daha sonra karışık bir halde herkesin minderlerin üzerinde yerlerini almaları ve her minderde 4erli gruplar oluşturmaları isteniyor. Burada önemli olan grup üyelerinin kendi alanlarından dışarı çıkmamalarıdır. (gruptaki 4 kişi de minderin üzerinde olmalıdır.) Derken minderler üstündeki gruplar tamamlanıyor  sonra içlerinden birisinin gönüllü ebe olması isteniyor ve minderlerin oluşturduğu alanın ortasına geliyor.

Mekanın ortasına gelen gönüllü ebe, grupların hazır olduğuna emin olduğunda istediği bir meyvenin ismini söylüyor (tabi bu sırada kendisi de bir meyvedir) ve hangi meyvenin ismini söylerse o meyveler mekanda yer değiştiriyorlar. Oyunun en önemli kurallarından biri ismi söylenen meyvelerin aynı anda yer değiştirmeleri ve bir tane bile yer değiştirmeyen meyve kalmamasıdır.

Meyveler yer değiştirdiği sırada eğer gönüllü ebe kendine minderlerden bir yer bulursa hemen oraya geçer, bu onu ebelikten kurtarır ve dışarıda kalan kişinin ebe olmasına sebep olur :)

Oyunumuzun en heyecanlı yeri ise ebenin ortalığı karıştırmaya başladığı zamanlarda bir meyve ismi değil de “meyve sepetiiii” yada tabiki de “fruit baskeettt” dediği yerdir ki o anda tüm meyveler yer değiştirmek zorundadır.  Ha ha öylesine eğlenceli oluyor ki gözümün önüne geldi şu anda :)

Bu arada söylememe gerek var mı bilmem ama oyunu kıpır kıpır bir müzik eşliğinde oynamak da lezzete lezzet katabiliyor..

Tabi oyunu oynarken kendimizi eğlenceye kaptırıp meyvelerin İngilizce isimlerini söylemeyi unutmayalım ki oyunun lezzeti kaçmasın :)

Birkaç örnek meyve adı da ekleyeyim;

1. apple  

                   2. pear

                                   3. orange

                                                      4.lemon

5. grapes

                        6. cherry

                                                7. strawberry

8. pineapple

9. mango      10. watermelon     11. melon      12. banana      13. kiwi       14. peach

Sevgiyle ve oyunla kalın :)

Çok bilinen ama oynandıkça geliştirilen bir oyunu paylaşmak istiyorum sizinle. Özellikle ingilizce cümle kurmayı yeni öğrenen küçük misafirlerimiz için ideal ve oldukça eğlenceli bir oyun. İşte buyurun,

“İngilizce Kelime Tamamlamaca”

Konumuz neyse önce kendimizi ona göre hazırlıyoruz. Mesela şimdiki zamanı öğrendiysek, şimdiki zaman ile ilgili cümle yapısını ve olması gereken kuralları önce bir tekrar ediyoruz. Sonra sınıfımızın mevcuduna göre bir sıra düzeni oluşturuyoruz. Kuracağımız cümleler en az 3 en fazla 6 kelimeden oluşacak şekilde değerlendirmemizi yapıp sınıfı bu şekilde bilgilendiriyoruz. Aslında kelime sayısını bu şekilde sınırlandırmasak da oluyor yani bu da tamamen öğretmenin sabrına ve yaratıcılığa olan sınırına kalmış bir durumdur.

Oyunumuz çok kolay, amacımız her öğrencinin cümlenin gidişatına göre uygun kelimelerle birleştirilerek bir cümle oluşturulması.

İlk öğrenciye start verildiğinde ondan istediği biz özne ile cümleye başlamasını istiyoruz.

Örneğin, ilk öğrenci “he”, ikinci öğrenci “is” , üçüncü öğrenci “going”, dördüncü öğrenci “to” ve beşinci öğrenci de “Ankara” diyor. Bunun gibi çok farklı, bazen komik bazen de çok anlamlı cümleler oluşturulabiliyor. Hatta ben bu oyunu oynatırken biraz da ritim katmak için parmağımla işaret ettiğim öğrencilerin kelimelerini tekrar söylemlerini istiyorum. Bazen karışık şekilde parmağımla işaret etmeye devam ediyorum ve ortaya melodik ve komik bir harmoni de çıkıveriyor. Mesela “he” diyen öğrenciye sırası geçmesine rağmen tekrar dönüyorum ve aynı tonlamayla “he” demesi için gözlerinin içine bakıyorum. Bunu hızlıca ve karışık olarak yapınca sanki müzik dersindeymişiz gibi oluyor. Tabi çok da uzatmıyoruz ki asıl konuyu kaçırmayalım, cümle yapısını unutmayalım diye.

Bu oyun her konuyla oynanabiliyor en güzel yanı da bu. İster zamanlar olsun ister “can/can’t” gibi cümleler olsun hiç fark etmiyor. Sadece biraz prepozisyonlarda zorluk çıkıyor onda da küçük ipuçları veren öğretmenler imdada yetişiyor.

Peki, bu oyun daha farklı oynanır mı? Fikri olan?

Sevgiler..